HISTORIA ZAMKU WINDSOR

Zamek Windsor nie był pierwotnie używany jako rezydencja królewska, ponieważ wcześni królowie normańscy woleli pałac Edwarda Wyznawcy w Old Windsor. Henryk I jako pierwszy użył zamku Windsor jako rezydencji w 1110 roku, a jego wnuk, Henryk II, przekształcił go w pałac pod koniec XII wieku. Zbudował on dwa rodzaje królewskich pomieszczeń mieszkalnych: publiczne w Dolnym Dziedzińcu dla oficjalnych obowiązków i prywatne w Górnym Dziedzińcu dla siebie. Początkowo zamek miał drewniane ściany, ale Henryk II zastąpił je kamiennymi, aby wzmocnić konstrukcję. W 1170 roku przebudował również centralną ufortyfikowaną wieżę normańską na tak zwaną Okrągłą Wieżę.

Edward III urodził się w zamku Windsor i podczas swojego panowania przekształcił go z wojskowej fortecy w wielki gotycki pałac. Od lat pięćdziesiątych XIII wieku do swojej śmierci w 1377 roku Edward skupił się na gruntownej przebudowie zamku, która rozpoczęła się w 1357 roku pod rządami Williama z Wykeham, biskupa Winchesteru. Renowacje obejmowały budowę trzech nowych dziedzińców w Górnym Dziedzińcu, nowego budynku bramnego i luksusowych apartamentów królewskich dla Edwarda i jego królowej, Phillipy z Hainault. W 1348 roku Edward założył Służbę Podwiązki, uroczyste wydarzenie Zakonu Podwiązki. Podczas gdy Edward nie doczekał ukończenia projektu, jego wnuk, Ryszard II, kontynuował wysiłki po zostaniu królem w 1377 roku. Styl architektoniczny i cechy z tego okresu przetrwały do XVII wieku, z niewielkimi zmianami wprowadzonymi przez następców.

Henryk VII organizował w zamku Windsor wydarzenia takie jak Święto Podwiązki w 1488 r., ukończył dach kaplicy św. Jerzego i przebudował część pałacu. Henryk VIII korzystał z Windsoru do uprawiania sportu i słuchania muzyki, organizował święta Podwiązki i korzystał z niego podczas Pielgrzymki Łaski w 1536 roku i epidemii dżumy. Przebudował bramę, dodał kort tenisowy i rozpoczął prace nad Lady Chapel, która pozostała niedokończona, gdy zmarł w 1547 roku. Edward VI nie lubił Windsoru, nazywając go "więzieniem" z powodu braku ogrodów. Uprościł ceremonie Podwiązki i użył go jako schronienia w 1549 roku. Maria I rozbudowała budynki, takie jak kwatera Rycerzy Windsoru. Elżbieta I wykorzystała Windsor jako bezpieczną przystań, modernizując taras, doposażając kaplicę, dodając most parkowy i budując nowe pokoje. Dodała także galerię, która została później przekształcona w Bibliotekę Królewską.

XVIII wiek przyniósł znaczące zmiany w zamku Windsor. Jerzy I i Jerzy II, preferując inne rezydencje, w dużej mierze zaniedbali go, co doprowadziło do tego, że niektóre apartamenty Upper Ward zostały wykorzystane jako domy "łaski i przychylności", a zamek stał się miejscem turystycznym w latach czterdziestych XVIII wieku. Jednak Jerzy III, który wstąpił na tron w 1760 roku i nie lubił Hampton Court, postanowił ożywić Windsor. Wprowadził się do Upper Lodge (później Queen's Lodge) i zainicjował renowację, początkowo zezwalając na nieformalny dostęp publiczny, ale później go ograniczając. Pod kierunkiem architekta Jamesa Wyatta, Jerzy III przekształcił Górny Oddział w pałac w stylu gotyckim, zachował historyczne pokoje i wprowadził Wielkie Schody. Odnowił również wystrój i przeniósł królewskie kolekcje do Windsoru. Jego choroba w 1810 roku wstrzymała prace budowlane do 1811 roku.

Podczas panowania królowej Wiktorii zamek Windsor wymagał kilku zmian ze względu na wcześniejsze renowacje Jerzego IV. Wiktoria dodała jednak prywatną kaplicę w St George's Hall, przebudowała Wielkie Schody, a w latach 40. XIX wieku ukończyła Royal Mews i ujeżdżalnię. W 1866 roku przekształciła Inner Hall w mniejsze State Entrance i wykorzystała je jako magazyn, który później stał się obszarem wystawowym. Wiktoria i książę Albert uczynili Windsor swoim głównym domem. Choć Wiktoria początkowo nazywała go “nudnym”, wykorzystywała go do organizowania wydarzeń państwowych. Po śmierci Alberta w 1861 r., utrzymywała długi okres żałoby w zamku, dzięki czemu zyskała przydomek “Wdowa z Windsoru”. Później w zamku odbywały się przedstawienia teatralne i opery. Zamek pozostawał zimny i słabo oświetlony, ale wprowadzono ulepszenia, takie jak doprowadzenie wody i wprowadzenie energii elektrycznej. Wiktoria ulepszyła również okolicę, zakładając nowe farmy, sadząc drzewa na Long Walk i zmieniając trasy dróg, aby stworzyć prywatny Home Park, zachowując inne obszary dostępne dla publiczności.

W dniu 20 listopada 1992 r. wybuchł pożar, który spowodował rozległe zniszczenia w zamku Windsor, w tym w sali św. Jerzego, Wielkiej Sali Recepcyjnej i apartamentach państwowych. Doprowadziło to do zakrojonego na szeroką skalę projektu renowacji w celu naprawienia szkód i zachowania dziedzictwa zamku. Naprawy rozpoczęły się natychmiast, pod przewodnictwem księcia Edynburga. Poważnie uszkodzone obszary zostały przeprojektowane w nowoczesnym stylu gotyckim, podczas gdy innym przywrócono wygląd z epoki Jerzego IV. Renowacja została zakończona w ciągu pięciu lat.