ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΟΥ ΚΆΣΤΡΟΥ WINDSOR

Το Κάστρο του Ουίνδσορ δεν χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως βασιλική κατοικία, καθώς οι πρώτοι Νορμανδοί βασιλείς προτίμησαν το παλάτι του Εδουάρδου του Ομολογητή στο Παλιό Ουίνδσορ. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το Κάστρο του Ουίνδσορ ως κατοικία το 1110 και ο εγγονός του, Ερρίκος Β΄, το μετέτρεψε σε παλάτι στα τέλη του 12ου αιώνα. Κατασκεύασε δύο τύπους βασιλικών χώρων διαβίωσης: έναν δημόσιο στην Κάτω Πτέρυγα για τα επίσημα καθήκοντα και έναν ιδιωτικό στην Άνω Πτέρυγα για τον εαυτό του. Αρχικά, το κάστρο είχε ξύλινους τοίχους, αλλά ο Ερρίκος Β' τους αντικατέστησε με πέτρα για να ενισχύσει τη δομή. Το 1170, ανακατασκεύασε επίσης τον κεντρικό οχυρωμένο Νορμανδικό Πύργο σε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Στρογγυλός Πύργος.

Ο Εδουάρδος Γ' γεννήθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ και το μετέτρεψε από στρατιωτικό φρούριο σε ένα μεγαλοπρεπές γοτθικό παλάτι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Από τη δεκαετία του 1350 έως τον θάνατό του το 1377, ο Εδουάρδος επικεντρώθηκε στη μεγάλη ανακατασκευή του κάστρου, η οποία ξεκίνησε το 1357 υπό τον Γουλιέλμο του Γουίκεχαμ, επίσκοπο του Γουίντσεστερ. Οι ανακαινίσεις περιλάμβαναν την κατασκευή τριών νέων αυλών στην Άνω Πτέρυγα, ένα νέο πύργο και πολυτελή βασιλικά διαμερίσματα για τον Εδουάρδο και τη βασίλισσά του, Φιλίππα του Χαινώ. Το 1348, ο Εδουάρδος ίδρυσε το Garter Service, μια τελετουργική εκδήλωση του Order of the Garter. Ενώ ο Εδουάρδος δεν είδε το έργο να ολοκληρώνεται, ο εγγονός του, Ριχάρδος Β', συνέχισε τις προσπάθειες αφού έγινε βασιλιάς το 1377. Το αρχιτεκτονικό ύφος και τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου διατηρήθηκαν μέχρι τον 17ο αιώνα, με μικρές μόνο αλλαγές από τους διαδόχους.

Ο Ερρίκος Ζ΄ διοργάνωσε εκδηλώσεις όπως η γιορτή της καλτσοδέτας το 1488 στο Κάστρο του Ουίνδσορ, ολοκλήρωσε τη στέγη του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου και αναδιαμόρφωσε τμήματα του παλατιού. Ο Ερρίκος Η΄ απολάμβανε το Ουίνδσορ για αθλητικές και μουσικές εκδηλώσεις, διοργάνωσε γιορτές καλτσοδέτας και το χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια του Προσκυνήματος της Χάριτος το 1536 και των επιδημιών πανούκλας. Ανακατασκεύασε την πύλη, πρόσθεσε ένα γήπεδο τένις και ξεκίνησε τις εργασίες στο Lady Chapel, το οποίο παρέμεινε ημιτελές όταν πέθανε το 1547. Ο Εδουάρδος ΣΤ' αντιπαθούσε το Ουίνδσορ, αναφερόμενος σε αυτό ως "φυλακή" λόγω της έλλειψης κήπων. Απλοποίησε τις τελετές της καλτσοδέτας και το χρησιμοποίησε ως καταφύγιο το 1549. Η Μαρία Α' επέκτεινε τα κτίρια, όπως τα καταλύματα των Ιπποτών του Ουίνδσορ. Η Ελισάβετ Α΄ χρησιμοποίησε το Ουίνδσορ ως καταφύγιο, αναβαθμίζοντας τη βεράντα, ανακαινίζοντας το παρεκκλήσι, προσθέτοντας μια γέφυρα στο πάρκο και χτίζοντας νέα δωμάτια. Πρόσθεσε επίσης μια γκαλερί, η οποία αργότερα μετατράπηκε στη Βασιλική Βιβλιοθήκη.

Ο 18ος αιώνας έφερε σημαντικές αλλαγές στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Ο Γεώργιος Α' και ο Γεώργιος Β', προτιμώντας άλλες κατοικίες, το παραμέλησαν σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα ορισμένα διαμερίσματα του Upper Ward να χρησιμοποιηθούν ως σπίτια "χάριτος και εύνοιας" και να μετατραπεί το κάστρο σε τουριστικό σημείο μέχρι τη δεκαετία του 1740. Ωστόσο, ο Γεώργιος Γ΄, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο το 1760 και δεν συμπαθούσε το Χάμπτον Κορτ, επέλεξε να αναβιώσει το Ουίνδσορ. Μετακόμισε στο Upper Lodge (αργότερα Queen's Lodge) και ξεκίνησε τις ανακαινίσεις, επιτρέποντας αρχικά την ανεπίσημη πρόσβαση του κοινού, αλλά αργότερα την περιόρισε. Υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Τζέιμς Γουάιατ, ο Γεώργιος Γ΄ μετέτρεψε την Άνω Πτέρυγα σε παλάτι γοτθικού ρυθμού, διατήρησε ιστορικά δωμάτια και εισήγαγε τη Μεγάλη Σκάλα. Επίσης, αναδιαμόρφωσε και μετέφερε τις βασιλικές συλλογές στο Ουίνδσορ. Η ασθένειά του το 1810 ανέστειλε τις κατασκευαστικές δραστηριότητες μέχρι το 1811.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της βασίλισσας Βικτωρίας, το Κάστρο του Ουίνδσορ χρειάστηκε μερικές αλλαγές λόγω των προηγούμενων ανακαινίσεων του Γεωργίου Δ“. Ωστόσο, η Βικτώρια πρόσθεσε ένα ιδιωτικό παρεκκλήσι στο St George's Hall, ανακατασκεύασε τη Μεγάλη Σκάλα και ολοκλήρωσε το Royal Mews και τη σχολή ιππασίας τη δεκαετία του 1840. Το 1866, μετέτρεψε την Εσωτερική Αίθουσα σε μια μικρότερη Κρατική Είσοδο και τη χρησιμοποίησε ως αποθήκη, η οποία αργότερα έγινε εκθεσιακός χώρος. Η Βικτώρια και ο πρίγκιπας Αλβέρτος έκαναν το Ουίνδσορ την κύρια κατοικία τους. Αν και η Βικτώρια το χαρακτήρισε αρχικά ”βαρετό“, το χρησιμοποίησε για κρατικές εκδηλώσεις. Μετά τον θάνατο του Αλβέρτου το 1861, διατήρησε μια μακρά περίοδο πένθους στο κάστρο, κερδίζοντας το παρατσούκλι ”Χήρα του Ουίνδσορ". Αργότερα, στο κάστρο διοργανώνονταν θεατρικές παραστάσεις και όπερες. Το κάστρο παρέμεινε ψυχρό και αμυδρά φωτισμένο, αλλά έγιναν βελτιώσεις όπως η παροχή νερού με αγωγούς και η εισαγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η Βικτώρια βελτίωσε επίσης την περιοχή με νέα αγροκτήματα, φύτεψε δέντρα στο Long Walk και άλλαξε τους δρόμους για να δημιουργήσει το ιδιωτικό Home Park, διατηρώντας παράλληλα άλλες περιοχές προσβάσιμες στο κοινό.

Στις 20 Νοεμβρίου 1992 ξέσπασε πυρκαγιά που προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο Κάστρο του Ουίνδσορ, συμπεριλαμβανομένης της αίθουσας του Αγίου Γεωργίου, της Μεγάλης Αίθουσας Υποδοχής και των Κρατικών Διαμερισμάτων. Αυτό οδήγησε σε ένα μεγάλης κλίμακας έργο αποκατάστασης για την αποκατάσταση των ζημιών και τη διατήρηση της κληρονομιάς του κάστρου. Οι επισκευές ξεκίνησαν αμέσως, με επικεφαλής τον Δούκα του Εδιμβούργου. Οι περιοχές που είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές επανασχεδιάστηκαν σε σύγχρονο γοτθικό στυλ, ενώ άλλες αποκαταστάθηκαν στην εμφάνισή τους την εποχή του Γεωργίου IV. Η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε σε πέντε χρόνια.