KASTEEL VAN WINDSOR ARCHITECTUUR

Een fort, een paleis en een stad

Het terrein van Windsor Castle beslaat ongeveer 5,3 hectare en omvat een fort, een paleis en een klein stadje. Het kasteel is een iconisch gebouw met een complexe indeling die in de loop van zijn duizendjarige geschiedenis is geëvolueerd. Het ontwerp is aangepast om zowel als residentie voor de koninklijke familie als vesting te dienen, waarbij middeleeuwse, gotische en Georgische bouwstijlen worden gecombineerd. Sinds de 14e eeuw is de architectuur geëvolueerd, waarbij historische stijlen werden vermengd met nieuwe ideeën. Het huidige ontwerp is grotendeels Georgisch en Victoriaans, gebouwd op middeleeuwse fundamenten met enkele moderne gotische accenten. Het kasteel dat we vandaag de dag zien, heeft in verschillende fasen en een reeks bouwfasen vorm gekregen, waarbij de laatste hand eraan werd gelegd na de wederopbouw na een brand in 1992.

Ontwerp en structuur

Windsor Castle heeft een eenvoudige en overzichtelijke indeling, die de dubbele rol als koninklijke residentie en vesting weerspiegelt. Centraal staat de Round Tower, gelegen op een natuurlijke heuvel die het kasteel verdeelt in de Upper Ward en de Lower Ward. In de Upper Ward bevinden zich de privévertrekken en de statige staatsappartementen, waaronder de koninklijke kunstcollecties. De Lower Ward herbergt de St George’s Chapel, bekend om haar gotische architectuur, historische betekenis en haar rol als locatie voor koninklijke evenementen. Het Buitengedeelte omvat de verdedigingsmuren van het kasteel, de torens, de hoofdingang voor bezoekers en de administratieve faciliteiten. Het Noordterras biedt een prachtig uitzicht over de Thamesvallei en geeft toegang tot de openbare delen van het kasteel. Het kasteel wordt omringd door tuinen, zowel privégedeelten voor de koninklijke familie als formele tuinen die toegankelijk zijn voor bezoekers.

De staatsappartementen

De staatsappartementen in Windsor Castle, gelegen aan de noordzijde van de Upper Ward, vormen het meest indrukwekkende deel van de Upper Ward. Ze zijn gebouwd op middeleeuwse funderingen uit de tijd van Edward III. Architect Hugh May ontwierp het westelijke deel, terwijl Jeffry Wyatville in de 19e eeuw de oostelijke zijde en het grootste deel van het interieur ontwierp, waarbij verschillende stijlen, zoals klassiek, gotisch, rococo en barok, tot uiting komen.

Hoogtepunten zijn onder meer de rococo Grand Reception Room, met zijn sierlijke plafond en gerestaureerde Franse wandtapijten, en de White, Green en Crimson Drawing Rooms, versierd met gedetailleerd houtsnijwerk met oorlogsthema’s. Na de brand van 1992 werden sommige delen herbouwd in de Downesiaanse gotische stijl, waarbij moderne en gotische elementen werden gecombineerd, zoals de St. George’s Hall met haar eikenhouten dak. Op de begane grond zijn middeleeuwse elementen te vinden, zoals de 14e-eeuwse Great Undercroft en de Larderie-gang, die zijn gerestaureerd om het historische ontwerp van de abdij na te bootsen.

St. George’s Chapel

De St. George’s Chapel, aan de noordkant van de Lower Ward, is de thuisbasis van de Orde van de Kousenband. De kapel werd gebouwd aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw en is een prachtig voorbeeld van de perpendiculaire gotische stijl. De kapel beschikt over versierde houten koorstoelen uit de 15e eeuw, gerestaureerd in de 18e eeuw, met koperen plaquettes waarop de wapenschilden van de Ridders van de Kousenband zijn afgebeeld. Het oostelijke glas-in-loodraam dateert uit het Victoriaanse tijdperk, en Hendrik VIII liet het erkerraam aanbrengen voor Catharina van Aragon. In het gewelf bij het altaar bevinden zich de graven van Hendrik VIII, Jane Seymour en Karel I, terwijl Edward IV vlakbij begraven ligt. De kapel wordt algemeen beschouwd als een van de mooiste voorbeelden van Engelse Perpendicular-gotiek.

Brand en herstel

De brand in Windsor Castle in 1992 verwoestte 115 kamers, waaronder negen staatsiezalen. Belangrijke getroffen ruimtes waren onder meer St. George’s Hall, waar het dak instortte, de Grand Reception Room, de Private Chapel (waar de brand uitbrak), de State Dining Room en de Crimson en Green Drawing Rooms. In 1997 was het kasteel volledig gerestaureerd, waarbij historische nauwkeurigheid werd gecombineerd met moderne verbeteringen om het erfgoed te behouden.

Recente restauraties

In 2020 werd de Inner Hall heropend en werd een nieuwe bezoekersroute naar de State Entrance Hall voltooid. De restauratie heeft de grote entreehal hersteld zoals deze oorspronkelijk door George IV was bedacht. De State Entrance, die traditioneel wordt gebruikt door staatshoofden en officiële gasten, maakt nu deel uit van de bezoekersroute en biedt een adembenemend uitzicht op de Long Walk, ontworpen door Charles II.

Tijdens de renovatie van de Inner Hall werden verflagen verwijderd, waardoor de gedetailleerde plafondontwerpen van Francis Bernasconi, een beroemde stukadoor uit de Regency-periode, weer zichtbaar werden. De Inner Hall maakt deel uit van een gedeelte van het kasteel dat dateert uit het midden van de 14e eeuw, toen Edward III Windsor omvormde tot een gotisch paleis. Tegenwoordig fungeert Windsor Castle nog steeds als zowel een in gebruik zijnde koninklijke residentie als een populaire toeristische attractie, waar het zijn rijke architectonische en historische erfgoed tentoonstelt.